ترس از خدا - از کتاب حکمت بن سیرا

                                                      به نام خداوند توبه پذیر

  

ترس از خداوند مجد و فخر است

     سرور و تاج و خرمی است .

ترس از خداوند مایه دلشادی است

     بخشنده سرور و شادی و عمر دراز است .

ترس از خداوند عطیه ای از جانب خداوند است

      به راستی آدمی را بر راههای عشق قرار می دهد .

بهر آن کس که از خدا می ترسد جمله امور به سرانجام نیک خواهد رسید

       و به روز مرگ خویش برکت خواهد یافت .

سرچشمه حکمت ترس از خداوند است

       و از برای مومنان این ترس همراه ایشان در رحم آفریده می شود

میان آدمیان آشیان کرده است و بنیانی ابدی است

      و به نسل ایشان وفادارانه دلبسته خواهد ماند .

کمال حکمت ترس از خداوند است

   آدمیان را از ثمرات خویش سرمست می سازد .

منزگه ایشان را سراسر از خواستنی ها می آکند

   و انبارهایشان را از حاصل خویش سرشار می سازد .

افسر حکمت ترس از خداوند است

    آسایش و عافیت را شکوفا می سازد .

این هردو عطیه خداداد از بهر آسایش است

      و از برای دوستداران او سربلندی فزونی می گیرد

خدا علم و خرد می باراند

   و مجد دارندگان حکمت را رفعت بخشیده است

ریشه حکمت ترسیدن از خداوند است

      و شاخسار آن عمر دراز .

ترس از خداوند گناهان را از میان می برد

    آن کس که استواری ورزد هر خشمی را از خود دور می سازد .

 

یشوع بن سیرا

 

 

 

اندرز نامه - منشا حکمت

                                                 به نام خداوند مهربان و بخشنده

حکمت به تمامی از آن  خداوند است

و تا ابد نزد اوست .

رمل دریا و قطره های باران

    و روزهای ابدیت را کیست که تواند شمرد ؟

بلند ای آسمان و گستره ی خاک

    و ژرفای لجٌه را کیست که تواند کاوید ؟

پیش از هر چیز حکمت آفریده شد

      عقل تدبیرگر از دورترین زمانها هستی پذیرفت .

سرچشمه حکمت کلام خدا در آسمانهاست

    مسیرهای آن شرایع ابدی است

ریشه ی حکمت بر کدامین کس آشکار گشت ؟

نیروهای آن را کدامین کس شناخت ؟

علم حکمت بر کدامین کس رخ نمود ؟

و غنای راههای آن را کدامین کس دریافت ؟

تنها یک هستی حکیم هست که چون بر اورنگ خویش تکیه زند

    پس هول انگیز است و او خداوند است .

اوست که حکمت را آفریده و دیده و شمرده

      و بر جمله اعمال خویش گسترده

و بر هر انسانی بر وفق گشاده دستی خویش ارزانی داشته

     و میان آنان که دوستش می دارند قسمت کرده است

عشق خداوند حکمتی در خور مباهات است

    خدا سهمی از آن را بر ترسایان خویش عطا می کند .

 یشوع بن سیرا